Kościół parafialny pw. św. Marcina - Piława Górna
Parafia św. Marcina, dekanat Piława Górna

Kościół, nad którym swą rycerską opiekę sprawuje święty z Tours, lokowany jest na łagodnie opadającej skarpie. Najstarsze przekazy o istnieniu parafii w Piławie Górnej pochodzą z roku 1318 – w rejestrze czynszów arcybiskupa Gabriela wzmiankowany jest proboszcz Johann z Piławy.

Pierwsza świątynia była najprawdopodobniej drewniana – relikty późniejszego, murowanego kościoła z XIV wieku zachowały się we wnętrzu wieży. W XVI wieku dokonano znaczącej przebudowy świątyni. Rosnąca w siłę gmina ewangelicka uzyskała wówczas pozwolenie na przejęcie kościoła pw. św. Marcina. W tym czasie kościół zyskał formę niewielkiej, jednonawowej budowli z wieżą po stronie południowej. Dopiero fala kontrreformacji, która przetoczyła się przez kraj, doprowadziła w roku 1654 do zwrócenia świątyni katolikom. Kolejne zmiany lica kościoła dokonały się w roku 1787 (od uderzenia pioruna spłonęła wówczas wieża) oraz 1806. Świątynia doczekała się rozbudowy w latach 30. XIX wieku. W kościele znajdowały się m.in. małe organy, a sklepienie nad ołtarzem zdobił fresk z datą „1709”. Ostatnią przebudową, która w znaczący sposób zmieniła wygląd świątyni, była ta z 1987 roku. Wówczas od strony zachodniej wzniesiono nowoczesny kościół.

Do roku 1957 kościół pw. św. Marcina pozostawał filią parafii w Piławie Dolnej. Nową parafię w Piławie Górnej erygował bp Bolesław Kominek. Wspólnota przejęła kościół jako świątynię parafialną oraz kaplicę mszalną pw. Matki Boskiej Różańcowej w Kośminie. Funkcję pierwszego proboszcza objął ks. Paweł Nieużyła.

Gotycko-renesansowy kościół nie posiada cenniejszych zabytków. Jednym z piękniejszych elementów jest sakramentarium z końca XVI wieku. Na uwagę zasługuje również XIX-wieczny obraz św. Marcina, który przedstawia wizerunek zbrojnego, rzymskiego legionisty, który oddaje kawałek swego płaszcza klęczącemu u stóp żebrakowi. Ścianę ołtarzową zdobi obraz – scena z wieczernika Komunia Apostołów według obrazu Michała Willmana. Polichromia jest dziełem Jerzego Masternaka. Okna prezbiterium wypełniają witraże, które symbolizują czterech ewangelistów. Również w starej części kościoła w 1999 roku założono dwa szklane dzieła przedstawiające św. Piotra i św. Pawła. W tym samym roku kościół wzbogacił się o stacje Drogi Krzyżowej – historię via dolorosa opowiadają obrazy malowane na płótnie. Na placu przykościelnym znajduje się kamienny krzyż pokutny.

Proboszczem parafii jest ks. Zbigniew Wolanin. Życie wspólnotowe dynamizują liczne wspólnoty, m.in. Żywy Różaniec, Ruch Światło-Życie, Schola, lektorzy i ministranci, Rodzina Radia Maryja, Eucharystyczny Ruch Młodych, Klub „AA”.

Lokalizacja

Wyznacz trasę