Kościół parafialny pw. św. Jerzego - Dzierżoniów
Parafia św. Jerzego, dekanat Dzierżoniów

Kościół pw. św. Jerzego istniał już w momencie lokacji miasta w XIII wieku. Nie istnieją przekazy jednoznacznie wskazujące na fundatora kościoła – przypuszcza się, że mógł go wznieść sam książę Bolesław Kędzierzawy. W 1338 roku książę świdnicki Bolko II oddał świątynię pod opiekę rycerskiemu zakonowi joannitów. Dzierżoniowska fara została wzniesiona w układzie halowym – z biegiem stuleci przebudowano ją na bazylikę. Zmianie poddano także wnętrze kościoła – przyczyniły się do tego kolejne pokolenia katolików i protestantów. Obecny wygląd ukształtował się w XVI wieku. Ostatnim akcentem, dopełniającym całości, jest dobudowana w 1810 roku klasycystyczna kaplica autorstwa Karla Langhansa. Kościół pw. św. Jerzego jako jedna z nielicznych świątyń znalazła się na „Szlaku Joannickim”

W północno-zachodnim narożniku świątyni wznosi się wieża – nosi ona charakterystyczne znamię. Na jednej ze ścian znajduje się tajemnicza rzeźba – prawdopodobnie Chrystusa Frasobliwego. Wejście do kościoła od strony miasta prowadzi przez gotycką kruchtę, której strzegą dwie postaci – św. Jerzego i św. Jana Nepomucena.

Sercem świątyni jest ołtarz główny, zwany także ołtarzem Zbawiciela, manierystyczne dzieło sztuki snycerskiej. Całość podzielona jest za sprawą gzymsów na wiele kondygnacji, z których każda jest odrębną kompozycją. Został on ufundowany przez luteran. Katolicy w połowie XVIII wieku ustawili przed tym ołtarzem inny – rokokowy, poświęcony Matce Boskiej.

Przebogatą historię mają również ołtarze boczne. Jednym z nich jest barokowy ołtarz św. Anny z trzema figurami – św. Józefa, św. Jakuba oraz św. Barbary, która razem ze św. Jerzym przypomina o pieczy, jaką nad świątynią sprawowali joannici. Należną sobie cześć odbierają także ołtarze: Ukrzyżowania, św. Wawrzyńca, św. Antoniego z Padwy oraz ołtarz św. Jerzego, zwany ołtarzem Czternastu Świętych Wspomożycieli. Najstarszy ołtarz boczny w kościele to ołtarz Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny z figurami św. Jadwigi i św. Józefa, a najmłodszy – pochodzący z lat 80. XX wieku to ołtarz Matki Boskiej Częstochowskiej oraz obraz Bożego Miłosierdzia.

Poprotestanckim rytem są przepiękne empory, których sufit skomponowany został z licznych kasetonów. Arcydziełem manierystycznego stylu jest także ambona. Na balustradzie prowadzących na nią schodków wyrzeźbiono postaci 12 apostołów. Całość pochodzi z warsztatu Jana Hesse oraz malarzy Ambrożego i Henryka Huberich. Wysoką wartość artystyczną przedstawia także pieta – barokowa grupa obrazująca Maryję bolejącą nad ciałem swego ukochanego Syna. Tuż obok stoi chrzcielnica z 1827 roku.

Ściany świątyni zdobią epitafia, m.in. Hansa Schwarza oraz płyta poświęcona Franciszkowi Seidelowi – proboszczowi kościoła. Poczet wielkich duszpasterzy świątyni zamyka ks. Józef Błauciak – od 2000 roku proboszcz parafii, w której rozwija się szereg stowarzyszeń – chociażby Stowarzyszenie na Rzecz Remontu i Renowacji kościoła św. Jerzego, Żywy Różaniec, Eucharystyczny Ruch Młodych czy Kościół Domowy.  

Lokalizacja

Wyznacz trasę