Kościół parafialny pw. Ducha Świętego - Bielawa
Parafia Ducha Świętego, dekanat Bielawa

Bielawa, której nazwa wywodzi się od potoku – Bielawica, istniała już w pierwszej połowie XIII wieku. Pierwsza udokumentowana wzmianka z roku 1288 stanowi zwieńczenie długoletniego sporu biskupa wrocławskiego i księcia wrocławsko-krakowskiego Henryka IV Prawego o wyjaśnienie wzajemnych relacji między Kościołem a państwem. Władca – celem załagodzenia konfliktu – powołał fundację przykościelną, której podarował kilkadziesiąt łanów we wsi Biela.

Rozkwit miasta wiąże się głównie z rozwojem tkactwa i przypada na wiek XVI i XVIII. Pierwsze manufaktury, a później nowoczesna fabryka włókiennicza, przyciągnęły rzeszę napływowej ludności. Rok 1844 zapisał się w bielawskiej historii krwawymi zgłoskami – w mieście wybuchł bunt tkaczy, opisany w dramacie Gerharta Hauptmanna, który pochłonął wiele niewinnych ofiar. Pożoga II wojny światowej oszczędziła miasto. Z chwilą odzyskania grodu z rąk okupantów (8 maja 1945 roku) zamknął się rozdział z niemiecką historią Langenbielau, a rozpoczął ten, opisujący dzieje polskiej Bielawy.

Zabiegi związane z budowę kościoła katolickiego w Bielawie Górnej rozpoczęły się w 1906 roku i trwały nieprzerwanie aż do 1928. Wówczas (24 września) położono kamień węgielny pod nową świątynię. W sprawę zaangażowali się proboszczowie ks. Karol Stein i ks. Karol Dreise, Towarzystwo św. Agnieszki oraz kard. Adolf Bertram. Konsekrowany 7 października 1929 roku kościół stał się ważnym punktem na mapie miasta.

Ciekawą realizacją wystroju wnętrza, przełamującą naturalny półmrok świątyni, są trzy wysokie – sięgające od podłogi do stropu – okna, które zdobią ścianę ołtarzową. Ich projektantem był wrocławski artysta Haase. Na szkle malowane historie odwołują się do wydarzenia z pięćdziesiątego dnia po zmartwychwstaniu Jezusa, które dokonało się w Wieczerniku. Wówczas uczniowie i Matka Pana zostali niejako naznaczeni „językami ognia”. Zstąpił na nich Duch Pocieszyciel – Duch Prawdy. Odtąd mogli przepowiadać radosną nowinę o zbawieniu danym wszystkim narodom. Na emporium ustawione są niewielkie organy – grają Bogu chwałę na wysokościach.

Po II wojnie światowej administratorem świątyni był ks. Tadeusz Łącki. Parafia, której sercem stała się bielawska świątynia, powstała 1 października 1948 roku. Dwadzieścia lat później konstrukcja doczekała się rozbudowy – także wówczas bp Wincenty Urban konsekrował trzy dzwony. Od 1982 roku proboszczem wspólnoty jest ks. Henryk Praga.

Lokalizacja

Wyznacz trasę