Kościół parafialny pw. św. Stanisława BM i św. Wacława M - Świdnica
Parafia św. Stanisława i św. Wacława - katedra, dekanat Świdnica-Wschów

Fundację świdnickiej katedry przypisuje się księciu Bolkowi II, podając jako datę wzniesienia 1330 rok. Dwie dekady później ukończono budowę gotyckiego prezbiterium. Dalsze prace trwały przez kolejny wiek i zostały zwieńczone w 1525 roku postawieniem jednej z dwóch planowanych wież – południowej. Drugiej nigdy nie ukończono. Równie długo trwał proces dobudowywania kaplic bocznych – pod koniec XIV wieku została ufundowana kaplica bractwa mariackiego, kilka lat później kaplica rodziny Loewe, a pozostałych pięć powstało dzięki różnym cechom w XV wieku. Katedra, o konstrukcji trójnawowej bazyliki, w 1532 roku została dotknięta bezwzględnością żywiołu – pożar wzniecony przez jednego z rajców miejskich spowodował znaczące zniszczenia. Dziełem Łukasza Schleierwebera jest dzisiejsza nawa główna, zaś w połowie XVI wieku postawiono ścianę zachodnią, którą rozcięto wielkim oknem o wysokości osiemnastu metrów. Najdłużej przywracano świetność wieży – najwyższej na Śląsku, bo mierzącej 103 metry.

            Datą ważną w dziejach kościoła był rok 1662 – wówczas to patronat nad farą odkupili od klarysek, dotychczasowych opiekunek, ojcowie jezuici. Podupadła świątynia dopominała się o remont. Niestety, gotycka forma, zamknięta zwłaszcza w elementach wyposażenia, została poddana wpływom obowiązującego stylu – baroku. Do prac zaangażowano wybitnych artystów – wśród nich znaleźli się m.in. jezuita ojciec Johann Riedel, Georg Weber czy Johann Hiebel. Po zajęciu Śląska przez króla pruskiego, świątynia była wykorzystywana jako magazyn zbożowy. Wiek XIX przyniósł restaurację – która jednakże doprowadziła do wielu nieodwracalnych zmian architektonicznych. 24 lutego 2004 roku bullą Ojca Świętego Jana Pawła II bazylikę podniesiono do rangi katedry w nowoutworzonej diecezji świdnickiej.

            Do najcenniejszych zabytków wnętrza można zaliczyć późnogotycką Pietę, pentaptyk ze sceną Zaśnięcia Maryi oraz okazałą chrzcielnicę kutą w piaskowcu. Niezwykłą realizacją jest również ołtarz główny ujęty w formę kolistego baldachimu. Zdobią go postaci świętych – m.in. Stanisława i Wacława. Organy – dzieło Gottfrieda Siebera – zostały podzielone na dwie analogiczne części, tak aby nie zasłaniały monumentalnego okna. Z architekturą instrumentu komponuje się „niebiańska orkiestra”, czyli zespół rzeźb przedstawiający świętych i aniołów. Ważnym akcentem są liczne obrazy – w prezbiterium znajduje się płótno, na którym wyobrażono śmierć św. Stanisława. Po przeciwnej stronie umieszczono obraz pędzla Michała Willmanna ukazujący śmierć św. Wacława.

            Kościół katedralny – zapisana na kamieniu historia miasta – jest sercem parafii, której duszpasterzuje ks. prałat Jan Bagiński.  

Lokalizacja

Wyznacz trasę