Kościół parafialny pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła - Srebrna Góra
Parafia św. Ap. Piotra i Pawła, dekanat Ząbkowice Śląskie-Południe

Historia Srebrnej Góry rozpoczęła się w XIV wieku – z chwilą odkrycia złóż ołowiu, a wraz z nim – srebra. To zaowocowało założeniem osady górniczej i rozpoczęciem wydobycia. W 1536 roku zyskała ona status wolnego miasta górniczego i oficjalną nazwę Srebrna Góra. Później wielokrotnie zmieniała właścicieli. Powoli zaczęły się wyczerpywać złoża kruszców. Do – nieomal ostatecznej – zagłady miejscowości doprowadziła wojna trzydziestoletnia. Druga połowa XVII wieku przyniosła niewielką poprawę – władzę nad srebrnogórskimi włościami objęli Habsburgowie. Początek kolejnego stulecia otworzył nowy rozdział w dziejach osady. Na teren Śląska, z postanowieniem ufortyfikowania terenu okalającego Przełęcz Srebrną, wkroczył król Fryderyk Wilhelm II. Wojna Prus z Francją w 1807 roku dla miasta oznaczała klęskę – po szturmie wojsk napoleońskich „nie pozostał kamień na kamieniu”. Srebrna Góra długo dźwigała się ze zniszczeń i zapomnienia.   

Dominantą miejscowości są dwie wieże – jedna należy do dawnego kościoła ewangelickiego, a druga do katolickiego. Wraz z napływem górników z Saksonii w początkach XVI wieku w osadzie powstała jedna z pierwszych gmin luterańskich w tej części Śląska. Z planami postawienia zboru wystąpił wówczas pisarz miejski Zachariasz Liebholdt – budowę rozpoczęto w 1573 roku, ale brak środków finansowych przyczynił się do tego, że prace trwały dość długo. Konsekracji dokonano dopiero w 1592 roku. Wojna trzydziestoletnia przyczyniła się do poważnego zniszczenia świątyni – odbudowa trwała aż do 1659 roku. Habsburgowie przeprowadzili silną rekatolizację na podległych im terenach – właściwie Srebrna Góra stanowiła wówczas enklawę protestancką, a sam kościół pozostał ostatnim luterańskim zborem w okolicy. W 1685 roku świątynia została zamknięta – jedenaście lat później przekazano ją katolikom. Nie na długo – protestanci odzyskali kościół w 1707 roku. Wówczas katolicy rozpoczęli starania o wzniesienie własnej świątyni. Niewielki kościółek, podlegający pod parafię budzowską, powstał w 1709 roku – postawiono go na stoku Kłośnej. Obecna – barokowa świątynia powstała na miejscu pierwotnej – drewnianej w latach 1729-1731 z inicjatywy cystersów. Była to konstrukcja założona na planie prostokąta, z wieżą na osi fasady zachodniej i dwiema kaplicami.

Proboszczem parafii jest ks. Stanisław Kasztelan. „Kościół żywy” tworzą m.in. członkowie Żywego Różańca oraz Czciciele Bożego Miłosierdzia.

Lokalizacja

Wyznacz trasę